 7,62 mm kbk AKMS - 7,62 mm karabinek automatyczny konstrukcji M.T. Kałasznikowa, będący zmodernizowaną odmianą karabinka kbk AK.  Wprowadzony do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1959 r., a następnie Wojska Polskiego (od 1965 r.). Oznaczenie pochodzi od nazwy awtomat Kałasznikowa modernizowannyj. Ogólna budowa i działanie jak kbk AK. Zmiany dotyczą konstrukcji i technologii wytwarzania niektórych części broni, np. komory zamkowej, poprzez tłoczenie w miejsce stosowanej poprzednio obróbki wiórowej. W karabinku zmieniono sposób mocowania lufy z komorą zamkową (zamiast połączenia gwintowanego lufę wsuwa się w obsadkę i kołkuje), mechanizm powrotny, rurę i komorę gazową, łoże (dodano występy chwytne), pokrywę komory zamkowej (wykonano wytłoczenia wzmacniające), oraz wprowadzono opóźniacz kurka (poprawiający skupienie przy ogniu ciągłym), celownik ze skalą do 1000 m, osłabiacz podrzutu, bagnet nożowy 6H4 lub 6H3 (tworzący wraz z pochwą nożyce do przecinania drutów), magazynki z tworzywa sztucznego i stopów lekkich, a także zmniejszono masę suwadła i kolby - metalowa kolba składana.
Dane taktyczno-techniczne 7,62 mm kbk AKMS:
Masa broni z magazynkiem nie załadowanym: 3,42 kg,
Długość karabinka bez bagnetu:
– z kolbą metalową rozłożoną: 875 mm,
– z kolbą metalową złożoną: 645 mm,
Długość lufy: 415 mm,
Długość linii celowniczej: 378 mm,
Odległość celowania: 1000 m,
Prędkość początkowa: 715 m/s,
Szybkostrzelność:
– teoretyczna: 600 strz./min,
– praktyczna – ogień pojedynczy: 40 strz./min,
– praktyczna – ogień seryjny: 100 strz./min.
 Karabin maszynowy PK należy do rodziny zespołowej broni strzeleckiej wsparcia pododdziału. Przeznaczony są do zwalczania celów na odległościach do 1000 m.
Jest to broń samoczynna działająca na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych przez boczny otwór w lufie. Ryglowanie następuje poprzez obrót zamka. Broń strzela z zamka otwartego. Mechaniczny mechanizm spustowy umożliwia prowadzenie wyłącznie ognia seryjnego (ciągłego). Karabin posiada mechanizm zabezpieczający w postaci dźwigniowego bezpiecznika nastawnego. Ponieważ stosowane do km naboje mają wystającą kryzę karabin posiada tzw. wyłuskiwacz, znajdujący się w tylnej części suwadła i służący do wyciągania naboju z taśmy. Donośnik z wahliwym podajnikiem napędzany jest przez kształtowe powierzchnie suwadła. Sprężynujący wyciąg znajduje się w zamku, wyrzutnik zaś jest nieruchomy - jest nim występ komory zamkowej.
Lufa karabinu ma chromowany przewód oraz regulator gazowy o trzech nastawach, chłodzona jest powietrzem i szybkowymienna, zakończona szczelinowym tłumikiem płomienia Na zewnętrznej powierzchni lufy znajdują się wzdłużne żebra zwiększające powierzchnię promieniowania.
Do rury tłoka gazowego umocowany jest na stałe dwójnóg. Broń jest zasilana z prawej strony, taśmą z otwartymi ogniwkami Przyrządy celownicze składają się z muszki stałej i nastawnego celownika krzywiznowego.
Karabinów maszynowe rodziny PK są bronią niezawodną i odporną na uszkodzenia.
Dane taktyczno-techniczne km PK
• Kaliber: 7,62 mm
• Długość broni: 1173 mm
• Długość lufy: 605 mm
• Liczba (skok) bruzd: 4 (240 mm)
• Długość linii celowniczej: 633 mm
• Masa broni: 9 kg.
• Masa PKMN: 7,9 kg
• Masa lufy: 2,6 kg.
• Masa skrzynki amunicyjnej na 100 nabojów (załadowanej): 3,9 kg.
• Odległość celowania: 100-1500 m
• Odległość strzału bezwzględnego do celu:
o wysokości 0,5m: 420 m
o wysokości 1,7m: 640 m
• Prędkość początkowa pocisku: 825 m/s
• Energia początkowa pocisku: 3230 J
• Szybkostrzelność teoretyczna: 600-700 strz/min.
• Szybkostrzelność praktyczna: do 250 strz/min.
• Typ naboju: 7,62x54 mm R
• Rodzaje stosowanych nabojów:
z pociskiem zwykłym ŁPS (w jednostce ognia 700 naboi)
z pociskiem smugowym T-46 (w jednostce ognia 100 naboi)
z pociskiem przeciwpancerno-zapalającym B-32 (w jednostce ognia 200 naboi)
nabój ślepy
• Masa naboju: 22-23 g
• Masa pocisku: 9,5-10,7 g
• Obsługa: 2 ludzi (celowniczy, pomocnik)
Standardowe wyposażenie broni: lufa zapasowa, pas nośny, wycior składany, przybornik, dwie skrzynki 100 i dwie 200 nabojowe z taśmami, odrzutnik i ramka do strzelania amunicją ślepą, pokrowce na broń i lufę, zestaw części zamiennych.
7,62 mm rkm D – rosyjska nazwa RPD (Rucznoj Pulemiot Diegtariewa) to radziecki karabinek maszynowy. Broń wprowadzono do uzbrojenia w późnych latach 40-stych, jest to jeden z pierwszych karabinków maszynowych. W Wojsku Polskim RPD nosi oznaczenie rkm D (ręczny karabin maszynowy Diegtariewa). Broń działa na zasadzie odprowadzania gazów prochowych z przewodu lufy, ryglowanie odbywa się za pomocą rygli rozchylnych, strzelanie następuje z zamka otwartego. RPD zasilany jest radzieckim nabojem pośrednim 7,62x39mm. Zastosowano donośnik przesuwakowy, zasilanie jest lewostronne z metalowej taśmy segmentowej o ogniwach otwartych. Taśma łączona jest z 50-cio nabojowych odcinków i przechowywana w owalnej metalowej skrzynce amunicyjnej. Skrzynka znajduje się pod bronią i mieści taśmę na 100 naboi. Zastosowano mechanizm spustowy pozbawiony przełącznika rodzaju ognia, umożliwiający strzelanie jedynie ogniem ciągłym. Broń posiada kolbę stałą drewnianą, chwyt pistoletowy oraz łoże, w kolbie znajduje się część sprężyny powrotnej. Zastosowano lufę niewymienną, pod lufą znajduje się rura gazowa oraz składany dwójnóg. Przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika krzywkowego ze szczerbinką typu otwartego. Celownik posiada nastawy od 100 do 1000m (co 100m). RPD był udaną bronią, największa wada tej konstrukcji to niewymienna lufa ograniczająca szybkostrzelność praktyczną. Dane taktyczno-techniczne:
nabój: - 7,62 x 39 mm,
prędkość początkowa pocisku: - 735 m/s,
długość lufy: - 520 mm,
masa: - 7 kg (niezaładowany),
zasilanie: - lewostronne z metalowej taśmy segmentowej łączone z 50-cio nabojowych odcinków,
szybkostrzelność teoretyczna: - 70 strz./min. |
